De laatste boom

In een wereld waarin alle bomen zijn geveld, tot planken verzaagd, tot brandhout gekliefd, tot tandenstokers gemalen, tot pulp geplet, speelt het leven zich binnenshuis af, tussen steen en plastic. Op een dag hoort een kind, onder de vloer van haar kamer, een vreemd geluid. Een krakend, ritselend, bonzend ritme. Het blijkt een boom te zijn, waarvan de twijgen zich langzaam doorheen het beton murwen. De allereerste boom die het kind ooit zag. Wanneer grote machines dreigen de boom weg te halen om plaats te maken voor een 'luchtzuiveringscentrum', moet het kind kiezen: zwijgen of in actie komen.

Michai Geyzen maakte eerder bij Laika 'De passant', 'Vuur/toren' en 'HEROES', voorstellingen die drijven op de zeggingskracht van beelden, humor en muziek. De thema’s die hij kiest zijn universeel en raken aan de belevingswereld van ieder mens, jong en oud: van de zoektocht naar ‘thuis’, over de angst om verlaten te worden, tot de tragiek van het heldendom. En in 'De Berg' dat hij dit seizoen creëert, buigt hij zich over onze rituelen rond afscheid en rouw.

Inspiratie voor deze nieuwe voorstelling put Michai uit verschillende bronnen. Er is de film 'Children of Men' (2006), die zich afspeelt in een maatschappij waarin al sinds 20 jaar geen kinderen meer worden geboren – met als gevolg algehele ontwrichting en totale chaos. Voorts is er het bekroonde boek 'Wat bomen ons vertellen' van wetenschapper Valerie Trouet, waarin ze via de studie van de jaarringen de complexe interactie schetst tussen mens en natuur. Omdat bomen al zoveel langer bestaan dan de mens, leren ze ons over onze geschiedenis en onze toekomst. Dit alles krijgt zijn beslag in een levendige dialoog tussen de laatste boom en een kind.  

'De laatste boom' wordt een beeldend, poëtisch en muzikaal avontuur over hoe zelfs één kind het verschil kan maken.