Anders dromen we met de dromedarissen

In de klas werden veel vragen gesteld maar de juf kon op geen enkele vraag echt antwoord geven.

Ik had nochtans de beste vraag van allemaal en dat was dat er altijd gezegd is geweest dat de ontploffing van de zon een proces was dat zich pas zou afspelen binnen 5 miljard jaar.

Gelezen in National Geographic-Junior.

Ik heb mijn raam van mijn kamer wagenwijd opengezet en geroepen: “Jongens, ik stel vast dat er hier heel veel aan het gebeuren is waar ik geen vat op heb!”

Niemand reageerde. Enkel een mekkerende geit in de wei. En toen ben ik zo kwaad geworden dat ik zelf ontploft ben. Mijn neus lag in de tuin. Mijn benen op zolder en mijn oorlellen in de gang. Op de keukentafel lagen mijn ellebogen. En in de garage heb ik pingpong gespeeld met mijn oogballen maar dat was heel moeilijk … want ik kon niets zien…

En de volgende dag moest ik met mama en papa naar de opendeurdag van mijn nieuwe school. Ik was echt super slecht gezind maar toen zag ik haar. Ze stond daar verkleed als een romein.

“Ave, advena!” zei ze en ze knipoogde.

En een week later zag ik haar terug. Het was toeval. In de supermarkt. Eerst keek ik naar de rolband. Ze eet graag gehakt, peterselie, whiskas, douchegel, bloemkool, chilipeper, pannenkoeken, ketchup en ijspralines. Ze heeft een douche, een kat en dyscalculie …

Dat is een moeilijk woord voor iemand die niet goed kan tellen. Ze gaf te weinig geld aan de kassa.

Tien euro en 60 cent moest ze bijleggen maar dat duurde superlang! Iedereen keek naar haar.

En plots zei ze tegen mij : “Als je denkt wat iedereen denkt, dan ben je saai.”

En toen de deuren opengingen riep ze nog: “En dat is pas dom!”

Ik werd kwaad en ik heb teruggeroepen

“Ik kan tenminste tellen! En dat is belangrijk!  De minister heeft het gezegd op televisie.”

Maar ze was al weg. Ik ben haar gevolgd. Ik weet ook niet waarom. Ze ging ergens binnen. En toen, toen is mijn wereld echt veranderd, denk ik.

Een voorstelling over de onvoorwaardelijke liefde tussen twee kinderen die opgroeien in onzekere tijden. Met een wereld die in brand staat, behalve in haar kamertje op de 36ste verdieping.
Daar is alles rustig. Alsof we samen boven de sterren van het heelal zweven. En toen we daar zo aan het zweven waren samen vroeg ik:

“Ben jij niet bang soms?”
“Dat is tijdverlies” zei ze. “Jij wel?”
“Ja, constant” zei ik
“Van wat dan?” vroeg ze
“Dat onze wereld dreigt op te houden met bestaan, om maar éen iets op te noemen.”
Ze moest lachen.

Ze kwam dichter bij mij vliegen en fluisterde het :
“De wereld draait niet rond ons. Wij zijn de wereld. Hier en nu. Jij en ik. Want als wij de wereld zijn dan kunnen we hem ook veranderen. Deal?”
“Ok … deal.”